X
تبلیغات
بانوی مهربانم


بانوی مهربانم

سلام

 سلام بانوی مهربان من!

اجازه هست مادر؟؟

بعد از ۴ ماه ننوشتن....

بانو دستور اینجا با شما بود و تا ۹ وادی اجازه داشتم. اما امروز آمدم که ...........

می دانم عدد این حرفها نیستم.

می دانم بانو. اما می شود نگاهی به مرحمت کنی ...؟؟

به حق محسنت....

    به محسنت..........................

همین!

نوشته شده در چهارشنبه 9 خرداد1386ساعت 11:52 توسط آمون|

  سلام بانوی مهربان من!

  انتظارت را یادم آمد.

  دیده‌ام‌ات. خاموش و مادرانه ایستادی پشت همان پنجره. وعده گاه همیشگی من و خدا...

  روز جمعه بود. وقت غروب. هراسان آمدی و غروب را نظاره کردی و نیامد.

  انتظارت را دیدم. خاموش و مادرانه...

  منتظر بودی تا بیاید.

  و ما هم منتظر.

  که قیاس مع الفارق است‌٬ انتظار ما و انتظار مادرانه شما.

  و من بیهوده به دنبال ارتباط پست اول و آخر!!

  که تو پاسخم دادی: ای خرد نا چیز! تو را چه به انتظار...

  راست می گویی بانو... راست می گویی. من از قبیله خاکم اما تو نور خدایی...

  ببخش مرا مادر...

  ببخش...

و صلی الله علیک یا فاطمه الزهرا(س)

 

نوشته شده در شنبه 23 دی1385ساعت 21:59 توسط آمون|

   سلام بانوی مهربان من

   نمی دانم چگونه آغاز کنم...

   مادر...می دانم خیلی مهربانی...

   پس به آبروی خودت شفیعش باش.

   خدایش بیامرزد

 

   بعد التحریر: برای گوش کردن روی نشان play کلیک کنید.

 

نوشته شده در سه شنبه 5 دی1385ساعت 0:0 توسط آمون|

بانوی مهربانم سلام!

این روزها باز دلتنگ مدینه‌ام.

دلتنگ كوچه‌های ندیده بنی‌هاشم. دلتنگ بین‌الحرمین. دلتنگ شبهایی كه زیر دیوار بقیع می‌نشستیم و زل می‌زدیم به مسجدالنبی، به حرم حضرت رسول، به باب‌الجبرئیل...

دلم برای آن سعی كردنمان بین صفای بقیع و مروه بیت‌الحزان تنگ شده... برای بقیع تنگ شده... برای وقتی كه با گردنی كج و چشمانی بارانی و حسرت بار از پشت نرده‌ها و در قفل و زنجیردار بقیع به آن 4 قبر غریب نگاه می‌كردیم و شرطه‌های زبان نفهم وهابی چنان نگاهمان می‌كردند كه انگار كافریم؛ نه! دلم برای این جمله آخر تنگ نشده! اصلا نمی‌خواهم وهابی‌ها را آنجا ببینم.

مادر... مادر... مادر... دلم برای آن سحر خیز مدینه‌ات هم تنگ شده. خیلی زیاد...

مادر! پسرتان همیشه از شما حرف شنوی دارد. به آقایم بفرمایید: كنیزت دلش برایت تنگ شده... باقی را خودش می‌داند و شما هم...

 

نوشته شده در جمعه 26 آبان1385ساعت 13:26 توسط آمون|

سلام بانوی مهربان من

این روزها و شبها فكر می‌كنم كه چقدر خوب است نبودی و ندیدی و خون دل نخوردی مادر. ولی زنینبت تنها بود و تنها ماند تا كربلا...

چفدر خون جگر خورد بعد از شما... آن دفن شبانه، آن خانه نشینی پدر و ضربت خوردن و بعد هم شهادت مظلومانه‌اش، شهادت غریبانه مجتبی(ع) و آخرین شهادت اباعبدالله(ع) و فرزندان معصومش...

چقدر سخت است كه در شهر خودت غریب باشی. چقدر سخت است كه حرفت را نفهمند... و در میان این همه جماعت آدم نما، تنها چاه سنگ صبورت باشد.

بانوی من ظلمت اندیشان روز را نمی‌فهمند. آنها چه می‌دانند خورشید چیست...

و شویت علی خورشیدی بود در آن ظلمات مدینه و كوفه كه موشان كور شب‌دل تاب نظر نداشتند. پس باید كه این خورشید را در هم می‌شكستند و باز شب بهترین وقت بود و دیشب...

نه بانو دیگر ادامه نمی‌دهم كه می‌دانم خودت هم آنشب ناظر بودی و شكستن دل تو بود كه عرش را هم به لرزه درآورد...

 

 

 

نوشته شده در جمعه 21 مهر1385ساعت 15:0 توسط آمون|

 

  سلام بانوی مهربان من!

  پست امروز را میهمان دخترتان نفیسه هستیم. 

  یک نظر بانو...

  یک نظر....  

 

دلم در كوچه‌ايي تنگ است

 

مـادرم زهـرا سپهـر پـاكي است                   فارغ‌ازدنياي پست و خاكي‌است

او گل يـكتاي باغ مصطفـي‌است                   شـاهراه قلب احمـد تا خـداست

نـام او از نـام فــاطر جـاري است                  قلب او از هر پليدي عـاري است

مادرم ‌يك‌آسمان‌عشق‌و‌صفاست                  مـادرم مـظلومه يار مرتضي‌است

مـادرم نـور خـداي منـجلي‌اسـت                  ياور بشكسته پهلوي علي‌است

فـاطمه يـاس كبـود حيـدر اسـت                   نـور حـق در منـزل پيـغمبـر است

فاش‌مي‌گويم‌من‌ازشرحي‌عجيب                  فـاطمه در پشت در مـانده غريب

آن شـقايـق پـيـشـه پـاك عـلـي                   در ميـان شعلـه‌ها شـد منجلـي

آتـش آنـروز از خجـالت در كشيـد                  پـرده‌اي از خويش بر مـادر كشيد

قصد آتش گر چه ياري بود و بس                  ليك زخم شعلـه كاري بود و بس

موي مادر در ميان شعله‌سوخت                  ميخ‌در خودرا به‌صدر ‌عرش‌دوخت

سيـنـه بـود و درد بود و خـون دل                  واي بــر فـريـاد آمــد خـاك و گــل

سينه چون با ميخ همپيمانه‌شد                  فـاطمه شمع و علـي پروانه شد

مـادرم مـي‌خواست تا كاري كند                  حيــدر مــظلـوم را يـــاري كـنـــد

كس چـه مي‌دانست درد فاطمه                  سـوز درد سـيـنـه در آن همهمه

چون‌به‌پا شد زينبش‌از پانشست                 قـامـت زهـرا دل او را شـكســت

بـا خـود انديشيد كين سرو روان                   ازچه‌رو‌ گشته‌قدش‌همچون‌كمان

فاطمه يك دست برپهلو گذاشت                   گوئيـا ديـگر تـوان بـر تـن نداشت

ياد پهلويش وجـودم را شـكست                  قامت‌و ذكر و سجودم‌ راشكست

يـاد از آن دم كـز پـي مـولا دويــد                   در ميــان كوچـه‌هـا بـر او رسيــد

گفت‌مولاگرچه‌دشمن‌بي‌حياست                  ليك يارت مظهر عشق و وفاست

بـر كمـربنـد علي انداخت دست                   عالم‌ازعشق‌ووفايش‌گشت‌مست

تا كه چشم شوم جلاد آب خورد                  چـون قـلاف تيـغ قُـنفذ تاب خورد

آنـچنـان بـر بـازوي مادر نشست                   نـاگـهان بـازوي زهرايم شكست

اين شكستن بازدردي ديگراست                  در حضـور چشـم زار دختـر است

باز دسـت از يـاري حيدر نذاشت                  گـرچه از بـازو و پهلو درد داشـت

از پي حيدر به مسجد شـد روان                  بـا قـدي بشكستـه زهراي جوان

حيـدر از او خـواست نفرين ناكند                  صبــر را در سينــه خـود جـا كنـد

مـادري زخمي و ياري دل غميـن                  وارثـي از نسـل ختـم المرسلين

مسجدي، مردي،غريبي دل‌فكار                   زخــــم خـورده از ديــار و روزگــار

دين حق بازيچه‌اي دردست‌خلق                  مقتـــدا را درد مـانـده روي حلـق

ايـن همه صبري بخواهد فاطمي                  تـا نـهد بـر زخـم حيـدر مـرهمـي

در ميـان كوچـه‌هـاي بـي‌كسـي                   شـد هـويـدا صـورت ننـگ كسي

او همـان خصـم زبون حيدر است                  قــصــدش آزار گل پـيـغمبر است

من نمي‌گويم كه او با ما چه كرد                  بـــا رخ ريحـــانـه عــذرا چــه كرد

پيش چشم كودكان از پانشست                 مجتبـي از غـربت زهرا شكست

خصـم زد سيلـي به روي مـادرم                   پـيـش چـشـم اشـكبـار خواهرم

مـجتبـي پـروانه مـادر شمع شد                   درد مـــادر در دل او جمـــع شــد

نيست پايان شرح اين غم‌نامه را                  قـصــــه نـيــلـــوفــــر دردانــــه را

چون تـوان گفت از غم ياس كبود                  ايـن فقــط راز درون كـوچــه بــود

در درون خانه شرحي ديگراست                   در خفي رازي زچشم حيدراست

فاطمه رو از علي پوشانده است                  تانفهمد اوكه رويش خورده‌دست

قـصـه شـق القـمــر تـكـرار شــد                   آسـمـان از خـاكيــان بـيــزار شـد

شب‌رسيد و كفتري مجروح و زار                   مـي‌رود بــر دوش يـاري بـي‌قـرار

شـب رسـيـد و مـادري از آشيان                  مي‌رود‌مخفي به‌سوي بي‌نشان

چـون كبــوتـر زآشيـان پـرواز كـرد                   مـرتضـي بـا چـاه حـرف آغـاز كرد

شهر نامش از حق و از حق جدا                  چـون بـه كنـج خـانه مانده مقتدا

كوچـه‌ها بوي جنايت مي‌دهنـــد                  مـــزه نـان خيـــانـت مـي‌دهنـــد

اين جماعت كز پي نان مـي‌دوند                  بهر ديناري سر و جان مـي‌دهند

واي از ايـن تـاريخ و از ايـن واقعه                   بـي‌سـرانجام است عمق فاجعه

نفيسه قدرتي

 

 
نوشته شده در دوشنبه 17 مهر1385ساعت 21:15 توسط آمون|

سلام بانو مهربان من

مانده‌ام چه بنویسم. چه دشوار می‌آید نوشتن، وقتی احساس می‌كنی بین زمین و آسمانی! وادی اول زمین بود و وادی نهم انتظار آسمانی؛ و من باید كه از ظلمات به نور برسم؛ و قرار بود خودت یاریم كنی و من هنوز منتظر.

بانو راه بنما كه راه باریك و بسی پر خطر و تاریك است....

حال كه آمدی، مرو مادر. مرو...

 

اینك این من كه به پای تو در افتادم باز

ریسمانی كن از آن موی دراز

تو بگیر

تو ببند

تو بخواه....

پاسخ چلچله‌ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من

تنها تو بمان.................

 

نوشته شده در سه شنبه 24 مرداد1385ساعت 8:55 توسط آمون|

سلام بانو

فدای مادریتان

تا دنیا دنیا بوده، شما مادر بودید.

مادر همه ما ... ام ابیها، مادر فرزندانتان و عباس ...

بانو كامنتهای پست قبل را خواندید؟ دختران و پسرانتان به پابوس شما آمدند.

مادر مادر مادر....

هر جای دنیا كه باشیم، گیر كه می‌كنیم، دست به دامانتان می‌شویم.

مهدیه، فاطمه،... و من.

می‌دانم كه مثل همیشه هوای ما را دارید.

می‌دانم كه از بین نقطه‌چینها حرفهای دلمان را می‌خوانید و مرحم می‌گذارید.

آخر شما مادرید...

فدای مادریتان.

 

نوشته شده در جمعه 13 مرداد1385ساعت 23:6 توسط آمون|

 

الهم صلی علی فاطمة و ابیها و بعلها و بنیها

به عدد ما احاط به علمك

 

سلام بانو

آمدم بنویسم این گلهای زیبا برای شما؛ ولی مثل همیشه از كوچكی هدیه‌ام خجالت كشیدم و پشتم قایمش كردم.

مادر!

به ابی انت و امی و نفسی و مالی.

مادر!

همه‌اش تقدیم به شما.

 

"میلادتان مبارك" 

نوشته شده در شنبه 24 تیر1385ساعت 20:2 توسط آمون|

 

 من از كدامین قبیله‌ام؟

 

 

 تو از قبیله خورشید، من از قبیله ماهم

    تو از قبیله نوری، من از قبیله خاكم

       تو از زلال حقیقت، من از غبار زمینم

          تو از قبیله صبحی، من از غروب زمینم

             تو چشمه سار امیدی، تو رود جاری عرفان

                من از قماش سیاهی، تو از قبیله پاكان

                    تو صبح صادق عشقی، من از هزاره تردید

                       تو آن تبسم مهری، كه بر سرم بارید...

 

۱۵ / ۴ / ۸۵

رویا آمون / تهران

 

نوشته شده در پنجشنبه 22 تیر1385ساعت 22:13 توسط آمون|


آخرين مطالب
» اجازه هست بانو؟؟؟
» پست آخر - انتظار!
» یا فاطمه(س) بنت نبی...
» دل تنگ...
» به گدای ره نشینت نظری به مرحمت کن....
» دلم در کوچه ای تنگ است ...
» مرو مادر.........
» فدای مادریتان بانو...
» عید بر عاشقان مبارک
» من از کدامین قبیله ام؟